Mijn naam is Vera. Ik ben 24 en woon in een appartement Amsterdam Oud-Zuid. Ik werk, ga uit, lees, drink, loop hard, schrijf, kook, en fiets, maar ik blog over iets wat ik niet (meer) (probeer te) doe(n): geld uitgeven aan dingen die ik niet nodig heb.
Geloof het of niet: mijn schoenen zijn verkocht! Yihaa! Eindelijk verlost van die krengen! Zaterdag worden ze opgehaald. Wat een opluchting!
Ik ben druk as hell, dat betekent géén tijd om te shoppen of me al te druk te maken over mijn kleding, maar helaas ook te weinig tijd om een nieuw stukje te typen. En er is nog wel zo veel te vertellen! Morgen (of vanavond missschien) kom ik hier op terug!
Hoe komt het toch? En waarom kan het me nog altijd zo overvallen? Met enige regelmaat ben ik er van overtuigd dat het nu toch écht weg aan het gaan is. En dan, ineens, is het er weer. Moordende onzekerheid. Over mijn voorkomen. Over mijn kleding. Over mijn haar. Mijn nagels. Mijn make-up. Mijn schoenen. Mijn uiterlijk, kortom. Nergens voor nodig. Totale verspilling van tijd en zorgen.
Ik ben zó ontevreden met mezelf vandaag dat het bijna grappig is (behalve dat het dat niet is). Ik liep net in mijn pauze even door een winkelstraat. Ik liep de H&M in. Paste een spijkerbroek: hij zat fantastisch! En hij zag er zo ongekreukt en ongedragen uit! Hebben! Ik paste ook een simpel wit shirt: ook al zo te gek. Smetteloos. Dit zou mij een dergelijke smetteloosheid en helderheid gaan geven. Ik moest het alleen maar even kopen. Op weg naar de kassa: de pantersjaal die ik al zo lang wil. Daar hing hij. En hele schattige knipjes voor mijn haar. Ik liep naar de kassa.
En ik liep weer terug. Wat een onzin. Ik ben gewoon ontevreden. Onzeker. Dat heeft niks met mijn huidige outfit te maken. Maar dat moet wel veranderen.
Dit filmpje is van Nathalie. Ik volg haar op Twitter maar ken haar verder niet. Moet beter naar haar luisteren…
Omdat ik iets te vieren heb vandaag, of beter gezegd: omdat ik een cadeautje verdiend had vandaag besloot ik mijn schoenen te laten repareren. Niet de bruin leren laarzen, die zijn reddeloos verloren (hoewel ik ze nog niet heb weggegooid) maar mijn Mary Jane’s. Die waren niet zo heel erg kapot, maar het zooltje zag er niet meer uit en de hak begon te slijten. Gewoon, een opknapbeurt dus, zodat ze de hele winter mee zouden kunnen.
In gedachten verzon ik al een jubelend stukje over mijn inventiviteit aan de schoenmaker te denken in plaats van direct naar de winkel te rennen. Ik bedacht hoe trots ik zou kunnen schrijven dat het voelt alsof ik nieuwe schoenen heb terwijl ik er vrijwel niks voor betaald heb. Immers, ik herinnerde me dat een schoenmaker dat effect vaak weet te bewerkstelligen. Het voelt als nieuw, voor een schijntje van wat je voor echt nieuw betaald. Extra mooi was dat toen ik de schoenen rond 15:00 uur vanmiddag wegbracht, de schoenmaker zei: ‘over een uurtje zijn ze wel klaar’. Pardon? Verstond ik dat goed? ‘Over een uurtje ken (sic.) je ze ophalen’, herhaalde hij als reactie op mijn niet-begrijpende gezichtsuitdrukking. Helemaal in de wolken liep ik terug naar kantoor. Ik kreeg nieuwe schoenen en wel vandaag!
Een klein uur later stond ik met een enigzins beteuterd hoofd én mijn dierbare schoenen weer voor de deur van de schoenmaker. Een illusie armer. Dertig euro koste deze grap. Oké, het is vakwerk. Oké, het is snel gedaan. Oké, mijn schoenen zijn als nieuw. Máár. Echt goedkoop vind ik het niet.
Ik was vandaag de hele dag in het bos, en dat komt niet vaak voor. Correctie: ik sliep vandaag uit en was daarna de hele dag in het bos. Dat komt nóg minder vaak voor.
Maar de gevolgen zijn er we naar. Ik heb het warm nu, bijvoorbeeld. Zelfs mijn handen en voeten zijn eens niet de ijsklompen waar ik ze doorgaans voor aanzie. Mijn schouders zijn ontspannen. Mijn wangen gloeien. Ik kan rustig nadenken over wat ik nou wil zonder totale instantstress. En, ook niet geheel onbelangrijk: ik ben blij met mezelf!
Dit alles heb ik voor elkaar gekregen in een broek die ik al zeker 5 jaar heb (inclusief slijtageplekken en verouderd model) en een slobbertrui die ik al sinds vrijdag (!) aanheb. Mijn haren zijn net wat te vettig voor het mooie ( maar die was ik morgen wel weer) en mijn make-up heb ik links laten liggen. Om kort te blijven: ik zie er niet uit.
Messages to self: doe dit vaker!
Wat een gezelligheid hier ineens! Dát is pas motivatie!
Een vrolijk muziekje doet wonderen. Onder luid meezingen van deze moddervette remix doe ik bij deze de staat van mijn slapende rekening uit de doeken.
(tromgeroffel)
Op de slapende rekening staat op dit moment….. €239,40! Hoera!
Vrolijk feitje: het aantal mensen dat op dit weblog in terechtgekomen door de zoekterm ‘billen’ of ‘blote billen’ of ‘mooie billen’ is door posts als deze niet meer op de vingers van 1 hand te tellen. Há!
*insert knetterharde vloek en bijbehorend gescheld hier* Even geen moed voor vrolijkheid. Geen zin in vrolijkheid, misschien zelfs. Optimisme lijkt me op dit moment iets voor de dommen. Laat ik het er op houden dat het nu echt herfst is. Ik heb het koud, mijn kaak doet nog steeds pijn, dingen gaan niet zoals ik wil.
En mijn schoen is kapot. Mijn mooie, dure, bruine laars. Die onverwoestbaar leek en overal mee te combineren is. Een enorme scheur in het leer. Niet meer te repareren.
Jeetje, wat zijn er veel blogs van mensen die bezuinigen / schulden aflossen, zei Dittesque op Twitter . En ik kan niet anders zeggen dan: ‘ja, dat is ook zo’. Want werkelijk, als je eenmaal begint te zoeken naar tips om minder geld uit te geven verzuip je er vrijwel direct in. Opvallend, en ook wel een beetje grappig, vind ik dat overal dezelfde vragen en tips lijken te worden uitgewisseld, zij het steeds in net iets andere variaties. Grof gezegd zijn er drie categorieën bespaarders. Ten eerste zijn er de noodgedwongen bezuinigers. De weblog van Geen Handen is daar een mooi voorbeeld van. Jong, eigen huis, hoogopgeleid en toch een schuld opgebouwd. Op haar weblog schrijft ze over haar –vooralsnog succesvolle- poging weer tot een positief banksaldo te komen. De tweede categorie zijn de spaarders. Ellen schrijft over haar eigen pogingen geld te (be-)sparen maar trekt het onderwerp ook wat breder: ze bespreekt ook nieuws omtrent sparen (héél actueel op dit moment is natuurlijk DSB) bijvoorbeeld. De derde categorie bespaarders die ik heb weten te onderscheiden zijn de Groenen. Mensen die zo min mogelijk consumeren om de aarde en haar grondstoffen te sparen. Steven is een mooi Nederlandstalig voorbeeld, persoonlijk vind ik zijn Amerikaanse bijna-naamgenoot Colin ook al tijden heel erg leuk om te lezen. Een bijna oneindige hoeveelheid links naar weblogs over besparen vind je trouwens hier.
En daar wringt hem wat mij betreft de schoen. Want hoewel ik absoluut niks inhoudelijks tegen bovenstaande heb (‘ik’ sta er ook vermeld met een linkje, wat me heel veel bezoekers heeft opgeleverd) krijg ik nog steeds een beetje jeuk van het woord ‘consuminderen’. Leuk gevonden woord, mooi tegenwicht tegen ‘consumeren’ dacht ik de eerste keer dat ik het las. Maar ondertussen lijkt ‘consuminderen’ of het onlosmakelijke ‘consuminderaar’ opgenomen in het normale taalgebruik. En kort gezegd: ik ben er niet weg van. Nog vreemder vind ik het dat ik blijkbaar ineens ook een ‘consuminderaar’ ben. Heel vreemd. Ik koop gewoon een jaar geen kleding, toch? Natuurlijk, sinds ik dat doe ben ik me veel bewuster van wat ik uitgeef, maar een echt principiële kwestie is het vooralsnog niet. Ik vind dat ik tevreden moet kunnen zijn met minder, ja. Ik ben op zoek naar welk effect dat niet kopen op me heeft, ja. Misschien ben ik toch meer consuminderaar dan ik mezelf wijsmaak. Ik beraam me alleen wel op een alternatieve betiteling daarvan.
Ineens gaat iedereen trouwen, lijkt het wel. Terwijl ik zelf nog in een tegendraads stadium verkeer waarin trouwen een totaal onzinnig en vooral onvoorstelbaar volwassen daad is kunnen de mensen om me heen het ineens niet meer laten zich in een Victoriaans ogende witte jurk te hijsen (kennis G.) of zich in een aanzienlijk hippere versie met petticoat (vriendin M.) naar het stadhuis te laten fietsen. Nu ex over een paar maanden ook een officiele ‘mevrouw ex’ naast zich zal hebben is de maat wat mij betreft een beetje vol. Ik ben echt nog niet toe aan al dat officiele samen zijn. In wil nog niet in het echt, ik wil nog liefdevol aankloten. Niet dat iemand dat wat uitmaakt, én terecht. Op een heel abstract niveau begrijp ik het geloof ik wel.
Back to main subject. Hoe ga ik dat kledingtechnisch gezien aanpakken? Vóór maart 2010 zal ik aanwezig zijn op maar liefst drie bruiloften, allemaal van mensen die elkaar onderling ook in meer of mindere mate kennen. Drie keer hetzelfde pak is dus geen optie. Natuurlijk, uberhaupt aanwezig zijn is belangrijker dan aanwezig zijn én een mooie jurk aan hebben, maar het hoort er wel een beetje bij, voor de feestelijkheid.
Ik denk er nog even over, de eerste is ‘pas’ in december. Maar tips zijn van harte welkom!
De comments waren helder na mijn onthulling over de vreemde financiële ontwikkeling: zorg er voor dat je in ieder geval inzicht krijgt in wat je uitgeeft! “Sáááái”, dacht ik vooral. Saai en een tikje burgerlijk, zelfs. Niks voor mij in ieder geval, schreeuwden mijn innerlijke Statler en Waldorf. Maar, feiten zijn feiten en blut is blut: ik moest het maar eens onder ogen zien.
Gelukkig (of jammergenoeg) ben ik gezegend met een karaktereigenschap die mijn vader altijd vrolijk benoemt met obsessief-fanatisme. Als ik iets doe, doe ik het helemaal. Tot op de bodem. Ik zocht een systeem, downloadde mijn giro-geschiedenis en ging aan de slag.
De resultaten zijn ontluisterend. Ik geef iedere maand meer uit dan ik heb. Onverwacht grote posten zijn: snelle happen(bijvoorbeeld op het station), sigaretten en -toch- lunches in de stad.
Over vreemde ontwikkelingen gesproken: misschien word ik wel zo’n extreem in persoonlijke financiën geïnteresseerd type. Dat had ik nou nooit voor mogelijk gehouden.
