Mijn naam is Vera. Ik ben 24 en woon in een appartement Amsterdam Oud-Zuid. Ik werk, ga uit, lees, drink, loop hard, schrijf, kook, en fiets, maar ik blog over iets wat ik niet (meer) (probeer te) doe(n): geld uitgeven aan dingen die ik niet nodig heb.
Na aanleiding van mijn kapotte broek van vorige week vroeg Lorena in mijn comments: “Wanneer mag je eigenlijk officieel weer gaan winkelen (en ga je dat ook doen)” Een vraag die ik met de elegante van een struisvogel probeer te vermijden.
De eerste vraag heeft een eenduidig en makkelijk antwoord. Op 1 maart 2009 postte ik mijn eerste stukje hier, met daarin beschreven het voornemen een jaar lang geen kleding te kopen. Logischerwijs is dat jaar op 1 maart 2010 verstreken. Een –licht optimistische- rekensom leert mij dat ik dus nog drie maanden te gaan heb: december, januari en februari. Op mijn slapende rekening staat ondertussen ongeveer €260,- euro, geld dat ik in geval van ‘nood’ mag besteden aan kleding. Het enige wat ik hoef te doen is mezelf beheersen, dus.
Maar dan die tweede, heel verraderlijk tussen twee haakjes geschreven, vraag. Ga ik in maart wel of niet winkelen tot ik er bij neerval? Goed, zo is de vraag niet letterlijk gesteld, maar in mijn alles of niks-hersenen betekent het dat wel. Het eerlijke antwoord is dat ik het nog niet weet. Natuurlijk, woorden als ‘nieuwe kleren’, ‘accessoires’ en vooral veel en kakelverse ‘lingerie’ (!) klinken me als muziek in de oren. Maar anderzijds zou het ook jammer zijn als dit jaar niks veranderd aan mijn koopzuchtige gemoed. Daarvoor heb ik ondertussen net iets te veel genoegen gevonden in de uitvoering van mijn plan (hoe moeilijk het soms ook gaat). Bovendien: ik zou écht heel graag afrekenen met het idee dat nieuwe kleren kopen een soort troost is, of een noodzaak om mijn uiterlijk vertoon te kunnen handhaven.
Gelukkig is het nog veel te vroeg voor analyseren. Laat ik eerst die laatste drie maanden maar proberen door te komen, dan kan ik in maart altijd nog kijken of ik mijn pinpas genadeloos trek of dat ik heb heel voorzichtig te voorschijn haal.
Wat zou jij doen?
Morgen heb ik een begrafenis. Behoorlijk onverwacht en treurig is het allemaal. Familie. En: deze zag ik niet echt aankomen. De hele week al voel ik me een beetje ontheemd, maar de fysieke afstand tussen hier en daar is zo groot dat ik niet heen en weer reis, maar gewoon gewerkt heb deze week. Maar morgen ga ik er toch echt naar toe. Op een gekke manier kijk ik daar naar uit: het is fijn om bij de rest van mijn rouwende familie te kunnen zijn, samen verdrietig zijn is minder treurig dan alleen.
Nu heeft er zich een onverwacht probleem aangediend met betrekking tot deze begrafenis. Een tamelijk plat, onverwacht probleem, I may say. Maar, here we go, ongegeneerd: Ik weet niet wat ik aan moet trekken morgen. Ja, ik weet het, dat zou wel mijn minste zorg moeten zijn. De oppervlakkigheid spát er van af, ook waar. Maar, alle bla-bla over aanwezigheid daargelaten: op een begrafenis verschijnen met een panty met gaten vind ik niet bepaald bon ton. En ondertussen is mijn voorraad panty’s en maillots zo geslonken dat er maar weinig smette- en gatenloze exemplaren zijn overgebleven. Dat kan allemaal best over het algemeen. Maar voor een begrafenis kleed je je, net als voor een bruiloft, een beetje behoorlijk aan.
En dus, zo heb ik al besloten, wandel ik straks de stad even in. Ik koop een nieuwe legging. Bij een budgetwinkel. Ik heb de kleur al bepaald. Dat wordt heel doelgericht winkelen dus. Niet voor de leuk, gewoon voor de begrafenis. Dan kan ik me morgen met dingen bezighouden die er wél toe doen.
Oh nee! Niks zo lekker als een hete douche na een dag hard werken. Maar toen ik net mijn broek probeerde uit te wurmen terwijl ik aan het bellen was en de douche eigenlijk al lang heet was (lang voor: er was haast geboden) scheurde mijn broek. Kapot.
Het was niet echt lievelingsbroek, ik had hem een maatje te klein gekocht en dat is nooit meer helemaal goed gekomen, maar hij was in ieder geval wel mooi én netjes. Ik droeg hem graag op van die typische dagen dat een spijkerbroek echt niet kan en een rok even teveel gedoe is. Tja. De broek is al niet bepaald het meest voorkomende kledingstuk in mijn garderobe maar nu deze ook afgeschreven kan worden dreigt er misschien wel een echt tekort te ontstaan. Gelukkig vind ik dat wel passen bij de uitdaging…
De korte versie: ik zocht een bikini uit, liep er mee naar de kassa en betaalde et voila: ik ben de eigenaar van een nieuwe bikini.
Een niet eens heel erg mooie, nieuwe bikini moet ik daar bij vertellen.
De wat langere versie…
Was ik in juli nog ongegeneerd trots op mezelf omdat ik juist géén nieuwe bikini kocht voor de zomer, afgelopen weekend is het toch gebeurd. Een spikslinternieuwe, rood met zwarte bikini. Gekocht bij de duurste sportwinkel van het durp waar in vandaan kom. Dat kwam zo: Ik ging een weekend weg met mijn oude maten uit het durp. We zien elkaar niet zo vaak, wonen verspreid over het hele land en hebben het allemaal druk. Veel was er dus niet nodig voor een weekend gezelligheid, hadden we beredeneerd, en we huurden een bungalow op een inburgerlijk bungalowpark. Mét jacuzzi. Op donderdagavond verliet ik Amsterdam al, zodat ik vrijdag alle tijd zou hebben om wat familie te bezoeken (a) en op mijn gemak naar het bungalowpark te gaan (b). Voor doel ‘a’ slaagde ik glansrijk: ik had een heel gezellige dag met bezoekjes aan allerlei familieleden die ik niet zo vaak meer zie. Doel ‘b’ verliep wat minder makkelijk. Net op het moment dat ik wilde vertrekken realiseerde ik me dat ik mijn bikini niet ingepakt had. En hoewel ik vind dat een jacuzzi ook bést bezocht kan worden zonder badkleding vermoede ik dat ik behoorlijk uit de toon zou vallen tussen mijn geklede vrienden van vroeger. Er moest dus een bikini komen. en snel! Op mijn allersnelst reed ik van het durp naar ‘de stad’ om er daar na een korte zoekpoging achter te komen dat er geen winkel was in deze provinciestad die vlak voor Sinterklaas en kerst nog badkleding in zijn rekken heeft hangen. Nergens, behalve bij de notoir te dure sportwinkel.
Want daar hingen, in een hoekje, nog wat Marlies Dekker bikinietjes van vorig seizoen en wat sex tijdloze Speedo badpakken. Ik twijfelde. Dit was toch niet de bedoeling? Ging ik nou echt én geld uitgeven en dan ook nog aan iets stoms? Maar de jacuzzi… En toen hing ‘ie daar. Mijn nieuwe bikini. Slecht zeventien euro. Rood met zwart, niet veel om het lijf maar toch ‘prima’. En dus geschiedde. Ik liep er mee naar de kassa, rekende af (gerechtigheid: ik kreeg korting en betaalde slechts tien-euro-nog-iets) en haaste me naar de bungalow. Aldaar heb ik een weekend lang in het bubbelbad doorgebracht. Nieuwe bikini: goedgekeurd.
Bestond het begrip “Mid Season Sale” vorig jaar ook al? En het jaar daarvoor?
Echt?
Ik had er nog nooit van gehoord. En dat terwijl ik toch -zeker vorig jaar en het jaar daarvoor- best wel vaak (understatement) in de stad te vinden was. Dit jaar zie ik in ieder geval overal bordjes, vlaggetjes en uithangborden staan waarop de MSS wordt aangekondigd. Voor mijn gevoel is de winter nog maar net begonnen, maar de kledingwinkeliers laten mij weten dat het winterseizoen al op de helft is. En ondanks dat mijn wintergarderobe aanzienlijk minder keuze laat dan mijn zomergarderobe (daar red ik het, als het moet nóg wel een zomer mee) kom ik die zogenaamde tweede helft van de winter ook wel door, denk ik. Hoewel… een nieuwe spijkerbroek, nieuwe laarzen, wat nieuwe panty’s en maillots.. misschien een nieuwe trui zou ik helemaal niet erg vinden. Ik word een beetje hebberig van de gedachte aan uitverkoop.
Per wanneer ligt zomerseizoen 2010 eigenlijk in de winkels?
Gisteravond zag ik ‘Julie and Julia’. Ja. Dat ís een enorme chick flick. Suikerzoet. Flinterdun verhaaltje. Máár lekker! Oh! Wát een lekker film! Een tijdje geleden was ik al getipt door een vriendin die tijdelijk in NY woont: dit moest ik zien. En inderdaad: smullen was het. Met name het spel van Meryl Streep en de bijbehorende jaren ‘50 sets zijn onweerstaanbaar. Die kleding! Die haardracht… Wauw! Dat alles is afgezet tegen het New York van 2002. Ook dat semi-herkenbare vond ik fijn aan de film.
Extra grappig: hoofdpersoon Julie dwingt zichzelf om binnen 365 dagen alle recepten uit een klassiek kookboek te koken. Daarover schrijft ze een weblog. Klinkt bekend. Ik ben gék op afgebakende projecten als die van Julie, getuige mijn eigen project. Overzichtelijk maar wel uitdagend, zoiets. Fascinerende gedachte: de echte Julie schreef haar weblog om tot boek, na haar jaar.
Hoe het ook zijn moge: gaat dat zien! Een aanrader!
Bijna ieder dag ga ik op de fiets naar mijn werk. Dat is twaalf kilometer heen en twaalf kilometer terug, maar ik vind het fijner dan zes naar het station, wachten op de trein en naar kantoor lopen. Bovendien beweeg ik dan nog eens wat, want dat schiet er in deze drukke tijden door alsmaar groeiende indolentie steeds vaker bij in. Sinds de wintertijd in ingegaan is de drempel om daadwerkelijk de fiets te pakken wel wat hoger geworden: de enige route naar mijn werk is vrij afgelegen en stil. In het donker is een dergelijk industriegebied best een beetje griezelig, vind ik. Maar, gewapend met nieuwe fietslampjes en een illegaal busje peperspray durf ik het wel aan. Een enkele keer neem ik de trein, vooral als het écht te hard regent. Een beetje regen kan ik wel hebben, maar doorweekt op kantoor aankomen vind ik not done.
Nog maar twee weken geleden moest ik hardop lachen als ik mensen passeerde die handschoenen droegen. “Pffff…Stumpers, alsof het al
winter is! Doe eens even normaal zeg”, probeerde ik met die lach te communiceren. Niet dat het werkte, maar ik was uiterst tevreden met
mijn eigen realiteitszin betreft de buitentemperatuur. Dacht ik. Ondertussen moet ik toegeven dat het soms écht als best wel koud is.
Toen ik gisternacht door het park naar huis fietste voelde ik zonder twijfel zelfs waterkou. En dus snorde ik vanochtend mijn handschoenen op. Nog niet het paar voor écht koud weer, maar de H&Metjes van weinig kwaliteit. Dat was fijn, op de fiets. Fijn, maar
saai en onhandig. Dat handschoenen onhandig zijn lijkt me geen betoog behoeven.
Toen ik zojuist thuis kwam trok ik mijn jas uit, slingerde mijn tas op de kapstok, gooide mijn handschoenen op het aanrecht en greep naar de keukenschaar. Zonder na te denken knipte ik de vingers van de handschoen af, zodat ik in twee kordate knippen ineens de eigenaar was
van wat ik nog maar een paar jaar geleden aanduidde als marktkoopvrouwhandschoenen: vingerloze handschoenen. Wel warm, niet
onhandig. Win-win. Als klap op de vuurpijl naaide ik net op beide exemplaren een mooi parelknoopje. Helemaal af. Tot het écht koud wordt en ik mijn échte handschoenen aantrek ben ik voorzien!
Het ging zo: ik werd via de comments van dit blog benaderd voor een interview. Ik zei ja, want ik hou van aandacht en niet zo van nadenken voor ik iets zeg. Het zou gaan om een stukje in een blad dat ik, eerlijk is eerlijk, slechts lees in gelegenheden als sauna’s, wachtkamers en bezoekjes aan oma (want die heeft zo’n ouderwetse, om onverklaarbare reden onweerstaanbare) leesmap. Kortom: een blad dat ik alleen lees in tamelijk benauwde omstandigheden. Een en ander was zo gepiept. Journaliste en ik mailden wat over en weer en voor ik het wist vond ik een artikel over mijn niet-kopenjaar in mijn mailbox: ter goedkeuring. Ik las het, replyde dat het klopte en dacht rustig duimendraaiend af te kunnen wachten tot het blad in de winkel zou liggen.
Ik kwam bedrogen uit. Slechts een paar dagen later werd ik gemaild door de fotograaf. Of ik dan en dan naar de studio kon komen. ‘Slik’, moet er in een denkwolkje boven mijn hoofd zichtbaar geweest zijn. Op de foto. Dat wás ook zo. Het artikel zou vergezeld worden van een foto. En daar moest ik op. Met mijn hoofd. Ik realiseerde me dat nu nog ‘nee’ tegen de foto zeggen eigenlijk niet meer kon en dat ik eerder had moeten nadenken. En dus ging ik op de foto. Eerst werd ik uitvoerig gekapt en ge-makeuped. Best wel eens leuk, zeker voor iemand die zelf al heel blij is dat ze mascara tegenwoordig zelfs met gesloten mond kan opbrengen. Toen ik naar de spiegel gedraaid werd ter goedkeuring zag ik een tijdschriftenvariant van mezelf. Soit.
Gelukkig had de fotograaf duidelijk eerder met dit bijltje (volkomen onervaren dames op de foto zetten) gehakt en verliep het feitelijke maken van de foto redelijk pijnloos. Zelfs het bekijken en uitzoeken van de foto’s vlak daarna heb ik glansrijk overleefd. Maar daarna zat ik er maar mooi mee.
Want: mijn foto, mijn hoofd komt in een blad. Met een linkje naar mijn blog. Naar mijn woorden, mijn verhaaltjes. En that’s scares the hell out of me! Vooralsnog lukte het me heel goed mijn gezicht en mijn woorden van elkaar gescheiden te houden: ik heb tegen vrijwel niemand die ik ken verteld dat ik dit schrijf. Daarnaast groeit het aantal mensen dat hier langskomt nog steeds per week. Dat had ik nooit verwacht (maar vind ik wel heel leuk). Het idee straks niet langer volledig anoniem te zijn deed me blijkbaar zo veel dat ik even helemáál geen zin had een nieuw stukje te tikken. Maar, ik schop mezelf bij deze onder mijn bips, recht mijn rug en hef mijn kin. Ik ben tróts op mijn jaar niet kopen! En ik ben trots op mijn gezicht!
Het blad ligt pas in de laatste week van november in de winkel, trouwens.
Geloof het of niet: mijn schoenen zijn verkocht! Yihaa! Eindelijk verlost van die krengen! Zaterdag worden ze opgehaald. Wat een opluchting!
Ik ben druk as hell, dat betekent géén tijd om te shoppen of me al te druk te maken over mijn kleding, maar helaas ook te weinig tijd om een nieuw stukje te typen. En er is nog wel zo veel te vertellen! Morgen (of vanavond missschien) kom ik hier op terug!
